Bonte verzameling blije gezichten

Vrijdagavond 27 mei, vroeg naar bed want morgen gaat de wekker om iets over 6. Op zaterdag! De hele avond ben ik al onrustig, een rare mix van spanning, nervositeit en enorm veel zin in DE dag morgen.

DE dag? Ja, sinds een aantal jaar (in ieder geval 2012) DE dag van het jaar. De dag dat ik Opkikker Ontvangstalles om me heen vergeet en alleen maar oog heb voor alle gezinnen die even een dagje de sores mogen vergeten. Zieke kinderen en hun familie, ouders, broertjes en zusjes, oma’s en opa’s die wel een Opkikker kunnen gebruiken mogen wij een dag onvervalst in de watten leggen. En hoe!

Kan je het je voorstellen? Zo’n dag? Ik kon het in ieder geval niet van tevoren! En elk jaar weer ben ik weer diep onder de indruk, verbaasd en dankbaar tegelijk.

Onder de indruk van de veerkracht van de kids, die soms de meest vreselijke behandelingen moeten ondergaan. Kids die soms zoveel weten van hun lichaam en ziekte dat ze hun ouders perfect kunnen uitleggen wat er moet gebeuren, ook al zijn ze pas 4 jaar oud. Onder de indruk van de liefde en de moed van de ouders. Die veel moeilijke momenten meemaken, die soms nooit een moment voor zichzelf (of hun partner) hebben en vaak meer verdriet dan geniet momenten hebben. Onder de indruk van de sterke en lieve broertjes, zusjes, oma’s en opa’s en de eigen manier waarop zij helpen.

Verbaasd ben ik over de bijzondere blije gezichten die ik zie! Elke keer weer, een bonte verzameling schitterende ogen, stralende koppies, glimlachen van oor tot oor.  Van de kids, ouders en de vrijwilligers. Van politie agent tot sneeuwwitje en stoere motormuis tot grijze kantoormeneer: Grotere grijnzen kom je nergens tegen.

De Day After is de adrenaline van de dag verdwenen. Het grote terugkijken is inmiddels een jaarlijks ritueel, compleet met een wiebelig gevoel en regelmatig vochtige ogen. Dit blijft vaak even hangen, net als een enorm fijne herinnering en gevoel van dankbaarheid.

Dankbaar ben ik dat ik er weer bij mocht zijn. Dankbaar voor Stichting De Opkikker die dit fantastisch organiseert. Dankbaar voor zoveel fijne collega’s die er weer bij waren en me enorm trots maken. Dankbaar dat ik 35 jaar zonder enig ziekte gedoe heb geleefd en op mijn 36e er met mijn gewrichtsgedoe aan bij heb kunnen dragen. Dankbaar voor zo’n bonte verzameling blije gezichten.

Te gek samengevat in de lasershow overigens: Check dit Happy filmpje 🙂

 

 

 

 

Advertisements

Projectmanager als coach: Resultaat vanuit een droom

Projectmanagers die resultaten boeken vanuit een droom? Soms kom ik ze tegen en soms bijzonder dichtbij!

Collega Peter Karreman is in zijn dagelijkse werk bezig met IT projecten met een zogenoemde ‘business component’. Hij is daarnaast ook actief als coach, Foto dames zitvolleybalteam Rwanda Peter coacht 2voor wel een heel bijzonder project. Hij coacht namelijk de Rwandese Dames Selectie voor Zitvolleybal, op naar de Paralympische Spelen in Rio dit jaar!

In een van mijn eerste blog schreef ik over projectmanagers en verhalen vertellen. Ik ben blij dat Peter zijn verhaal naar me heeft gemaild. Met trots en bewondering deel ik hier zijn verhaal!

‘Resultaat vanuit een droom’

Peter vertelt: Mijn rol is hoofdcoach van de nationale Dames selectie Zitvolleybal (voor mensen met een beperking dus). We zijn in 2012 (na   het avontuur van de Paralympische Spelen met de heren van Rwanda, waar we de 9e plaats bereikten) gestart met het opbouwen van een team en het zitvolleybal voor dames. Tot die tijd werd deze sport door de dames nog niet beoefend.

Ik wilde nog verder omdat ik het gevoel had, dat ik nog niet klaar was met deze klus. Natuurlijk is het mijn bedoeling om hen zelf aan het roer te krijgen. Na de samenwerking met mijn assistent Jean Marie, waren hij en de heren ver genoeg om hun ontwikkeling verder zelf door te zetten. Ik ging verder met het vanaf de basis opzetten van het dames zitvolleybal.

Foto dames zitvolleybalteam Rwanda

In 2012 hebben we slechts enkele dagen kunnen trainen. In 2013 hebben we 2 x een trainingskamp van een week gehad. Daarbuiten heeft  het National Paralympisch Comite van Rwanda (het NPC Rwanda) in het land zelf de sportinfrastructuur voor de dames opgezet, zoals oprichting van clubs en de organisatie van het nationaal kampioenschap. In 2014 hebben we wederom 2 trainingsstages gehad. Een met alleen trainingen en 1 met een 5-daagse oefencampagne met Egypte (in Rwanda).

In 2015 hebben we ook 2 trainingskampen gehad en hebben we het Afrikaans Kampioenschap gespeeld. De organisatie van het kampioenschap hebben we zelf gedaan (omdat in de jaren ervoor regelmatig andere landen zich op het laatste moment terugtrokken en het kampioenschap uiteindelijk niet doorging). Nu hadden we het zelf in de hand. Er deden 6 mannenteams en 6 vrouwenteams mee. De damesfinale tegen Egypte was zinderend en spannend, de uitslag was 3-2 in ons voordeel en de  wedstrijd duurde maar liefst 2,5 uur. Resultaat: kampioen en plaatsing voor RIO 2016.

Nu zijn we in serieuze voorbereiding voor RIO 2016, met simpele doelen. Niet laatste worden (dus minimaal 1 wedstrijd winnen op de spelen). Daarnaast laten zien dat we kunnen volleyballen (minimaal een goed spel laten zien) en een positief image naar de wereld brengen over een land in opbouw. We zijn niet opgewassen tegen de top en jarenlange ervaring van andere landen.

De voorbereiding bestaat uit

  • Weekendtrainingen (1 x in de 2 weken, lokaal met mijn assistent als trainer)
  • Om de 6 weken een trainingskamp van 8-10 dagen (Slovenie, Rwanda, in maart 2016 in China de Intercontinental Cup, training in Rwanda in mei en in juni/juli naar Nederland/Duitsland)
  • En dan in september 2016: de Paralympische Spelen in Rio

Waarom doe ik dit?

Het geeft mij veel positieve energie. Ik ben natuurlijk al helemaal gek van volleybal en het zitvolleybal op zich. Ik vind het geweldig dat ik deze mensen kan helpen met deze stap voorwaarts.Foto dames zitvolleybalteam Rwanda Peter coacht

Ik doe niet alleen in Rwanda aan ontwikkeling. Ik ben samen met de Egyptische coach ook instructeur voor Afrika en vanuit de wereldbond zijn we medeverantwoordelijk voor de ontwikkeling van deze sport op dit continent.

Trots

Ik ben trots dat we dit als team (en als NPC Rwanda) hebben weten te bereiken vanuit een droom. Het aantal trainingsuren wat Egypte bijvoorbeeld heeft kunnen besteden is vele malen hoger.

De heren van Egypte behoren al jaren tot de top-5 van de wereld. Vandaaruit hebben zij  veel meer kennis en ervaring. En omdat Egypte een rijker land is, zie je dat zij ook een  veel betere infrastructuur hebben.e Er zijn in Egypte veel lokale trainers en coaches beschikbaar. In Rwanda hebben ze naast mij slechts enkele trainers, die verstand hebben van zitvolleybal

Nu zijn de Egyptische vrouwen vrijwel gelijkwaardig, maar als de Rwandese dames meer kunnen gaan trainen, kunnen ze zomaar langszij komen. Ze hebben daarvoor betere mogelijkheden. Een droom najagen en bereiken is een geweldige prestatie.

Meer weten en de droom van de Rwandese dames meebeleven?

Dat kan! Hier vind je 2 links waar je het hele verhaal kan vinden.”

 

 

Uit de verf komen

Na mijn vorige twee posts (verhalen vertellen als competentie voor projectmanagers en spannende ingrediënten) is het even stil gebleven. Tenminste, op het ‘zakelijke’ stuk van mijn site.

Waarom? Ik heb feedback gevraagd aan mijn omgeving. En op die feedback heb ik nogal zitten kauwen. Niet op de positieve, die ontvang ik graag en makkelijk. Juist de opbouwende kritiek zorgde voor een rem op mijn blog-drang. Een van de belangrijkste adviseurs in mijn leven, mijn stiefvader, maakte wel wat los bij mij namelijk. Hij liet mij weten dat “Feedback with Colourful Comments Symbolmijn calvinistische inslag weer eens herkenbaar was in mijn mail waarin ik feedback vroeg”. Ook zei hij dat “het narratieve nog wat beter uit de verf moest komen, met name om te zorgen dat het (verhaal) de aandacht vasthoudt en zal beklijven”.

Bedankt! Deze opmerkingen zijn rond blijven spoken in mijn hoofd en zorgden niet dat ik echt verder ging met schrijven. Het experimenteren was er niet meer bij. Ik ging direct op zoek naar Calvijn en het Calvinisme. Wat betekent ‘een calvinistische inslag’? Sloeg het op het feit dat ik zei dat ik aan het experimenteren was, dat ik graag leer en dat het beter kan? Op doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg? Ik vond definities, duiding en lezingen, vooral uit 2009 – het Calvijnjaar.  Mijn zoektocht naar informatie over Calvijn leverde helaas geen nieuwe, spannende ingrediënten of inspiratie op voor een volgende blog. Stoppen met onderzoeken dus!

Uit de verf komenDe tweede opmerking, dat het narratieve beter uit de verf moest komen, bezorgde mij wel nieuwe aanknopingspunten om verder te schrijven en delen. Hoe mooi is het als iets uit de verf komt? Dan is het duidelijk, dan valt het kwartje of raakt het een ander.

In Haarlem fiets ik regelmatig langs een gebouw, waarop staat Uit de Verf komen. Het blijkt een atelier te zijn, waar creatieve lessen en workshops voor kinderen en volwassenen worden gegeven door Miranda. Ik ken haar niet, maar op haar site geeft ze een paar mooie zaken mee die mij direct raken en opnieuw inspireerden:

“Mensen zijn creatiever dan ze denken. Iedereen is creatief, als je maar durft!”

“Creativiteit kun je niet kopiëren, het is een gave die bij iedereen op een ander niveau aanwezig is.”

“Creativiteit kun je trainen, bijvoorbeeld door het kijken naar kunst, maar je moet het vooral zelf doen.”

uit-de-verf-toeterDit zegt het eigenlijk allemaal. Dus, voor mij geen excuses meer. Ik ga door met experimenteren en delen van verhalen, ook al zijn ze nog niet spannend of blijven ze nog niet hangen. Eens kijken of de verhalen uit de verf gaan komen!

P.S. Welk verhaal vond jij sterk uit de verf komen? Ik lees ze graag!

Verhalen vertellen – de nieuwe competentie voor Project Managers?

Ken je dat? Dat je enthousiast wordt door een verhaal van een ander? Een verhaal dat met passie en vuur verteld wordt en doorspekt is van smeuïge of spannende details? Al langere tijd vangen verhalen mijn aandacht, grote en kleine verhalen. Het intrigerende vind ik dat veel verhalen me aanzetten om iets te doen. Of… Ze zetten me aan het denken.

Dat is niet alleen bij mij zo. Verhalen maken veel los en ze zorgen voor een grotere betrokkenheid. De wetenschap heeft hier een verklaring voor.

Verhalen in overvloed

Sinds begin dit jaar mag ik te midden van een hele mooie groep professionals opereren: Project Managers. Bijzondere vakmannen en vakvrouwen, stuk voor stuk. En uiteraard, allemaal met een eigen verhaal. Een verhaal over hun passie, hun eigen aanpak en werkwijze. Een verhaal over de resultaten die ze onlangs hebben behaald en over de hobbels en complexe belangen die ze tegen kwamen onderweg naar hun resultaat. Een enorme bron van inspiratie en energie.

Ik geloof dat de verhalen voor het oprapen liggen. Project Management (in zijn diverse verschijningsvormen) is namelijk een ontzettend  spannend vak.

Het kent  de nodigSpannend vake uitdagingen van (project)teamontwikkeling in al haar fasen. Tegengestelde belangen bij verschillende stakeholders,
bijzonder ambitieuze doelen en meer, het is dagelijkse kost… Voldoende ingrediënten voor verhalen die tot de verbeelding spreken en de moeite waard zijn om verteld te worden.

(On)bewust (on)bekwaam?

Met al die  mogelijke ingrediënten in mijn achterhoofd zag ik de verhalen al snel voor me. Helemaal enthousiast, ik  hoorde ze al! Toch werkt het niet zo in de praktijk. Ik moet heel erg scherp luisteren en voldoende doorvragen naar ervaringen. Er bleef dan ook een vraag knagen: Waarom worden de verhalen niet als vanzelf verteld?

Ik kan me makkelijk een aantal redenen voorstellen (van niet eerder aan gedacht  en persoonlijke communicatie voorkeur tot proces, omgeving en regelgeving), maar hét antwoord heb ik nog niet. Is het de druk waaronder veranderingen of projecten gerealiseerd moeten worden? Is het ‘het normaal vinden’ van het projectmanagement werk en geen oog hebben voor bijzondere, vermeldenswaardige gebeurtenissen?

Een verhaal is volgens wikipedia  een weergave van al dan niet fictieve gebeurtenissen. Experts in verhalen vertellen (storytelling) leren ons onder andere dat verhalen een op zichzelf staande structuur hebben (met begin, midden en eind)  en dat het narratieve elementen bevat (zoals bijvoorbeeld een hoofdpersoon).
Persoonlijk denk ik dat we (Project Managers in het algemeen) te weinig aandacht hebben besteed aan verhalen vertellen.

Verhalen vertellen is een onmisbare competentie!

Wat de reden ook is, ik blijf ervan overtuigd dat het de moeite loont om verhalen te vertellen en naar verhalen te luisteren.

Verhalen vertellen is onmiskenbaar een bewezen instrument voor het goed overbrengen van een boodschap. Voor Project Managers is dit duidelijk onderdeel van je vak, een competentie in mijn optVerhaal geslaagd.jpgiek: Verhalen vertellen zowel richting je team als richting je stakeholders.

En jij? Kies je de volgende keer voor een verhaal of voor een status rapport?