What did you do last weekend?

Wat deed jij afgelopen vrijdag en zaterdag? Genoten van een vrijmibo of een ander fijn weekend ritueel?

Werk-weekend

Ik heb iets compleet ANDERS gedaan! Met zin en spanning reed ik vrijdagmiddag naar Zeist. Op naar een heisessie, in het weekend, met ruim 50(!) collega’s. Collega’s die bij onze klanten dagelijks bezig zijn met technologie trajecten, programma’s, projecten en teams, om gewenste veranderingen te realiseren. Iedereen had zijn kostbare vrije tijd geruild voor een weekend waarvan hij/zij niet echt wist wat het ging brengen. Gaaf he?!

Ook ik wist het niet… Ja, ik wist al sinds eind juli dat we van Engagement Services dit weekend iets gingen doen. Maar wat? Daar had ik maar bijzonder weinig idee van. Zo niet bij mijn ‘normale ik’ passend. Want ik wil eigenlijk alles mee doen. Nu hadden Jack en ik de organisatie (logistiek en inhoud) compleet overgelaten aan collega’s. En dat was niet eenvoudig kan ik je vertellen.

Identiteit versterken en schapendrijven

En hoe het weekend was? Onvergetelijk!! Vanaf het moment dat het begon, versterkte onze relatie als collega’s onderling. We startten met de Sogeti Engagement Music Experience (de meest hilarische en moeilijke pubquiz die je kan bedenken) en we hebben samen onze identiteit versterkt (de wapens die we hebben gemaakt zeggen alles). Ook zijn we gaan werken aan verdieping van het Engagement met onze collega’s, de expertises van Sogeti en natuurlijk de mensen en organisaties waar we het voor doen, onze klanten. En… We hebben een sterk staaltje laten zien tijdens de workshop Schapen Drijven, wat werkelijk topsport is.

Die workshop leerde ons dat ‘passie voor het vak’ en ‘de wil om samen te werken’ essentieel is om de schapen op een goede ‘pace’ zo efficient mogelijk naar het doel te bewegen. En dat ook nog op zo’n manier dat de schapen relaxed zijn. Een prachtige metafoor met ons vak.

Wij hebben als collega’s ervaren hoe sterk we samen zijn. Wat een Engagement, een echte verloving is er niks bij. Het enige wat Jack en ik hoefden te doen is loslaten, collega’s de ruimte te geven en te ‘empoweren’.

Super team

Ik ben enorm trots op het compliment wat onze groep kreeg! De begeleiders (zeer ervaren en bedreven) vertelden ons dat ze maar weinig groepen zagen die het zo goed deden. “Er komt zo veel energie uit de groep en het is verbazingwekkend hoe rustig de schapen zijn. De groep heeft iets relaxtst en krachtig in zich.”

En dat is waar wij voor staan. Sogeti Engagement Services, een club die krachtig en relaxed is. Respectvol, doelgericht, bijzonder sterk in samenwerking.

Dit weekend heeft gezorgd voor een bijzondere ervaring. Sterkere verbinding met elkaar en enorm veel energie voor nieuwe initiatieven. En ik leer loslaten! Meer dan trots op ons team!

Advertisements

Projectmanager als coach: Resultaat vanuit een droom

Projectmanagers die resultaten boeken vanuit een droom? Soms kom ik ze tegen en soms bijzonder dichtbij!

Collega Peter Karreman is in zijn dagelijkse werk bezig met IT projecten met een zogenoemde ‘business component’. Hij is daarnaast ook actief als coach, Foto dames zitvolleybalteam Rwanda Peter coacht 2voor wel een heel bijzonder project. Hij coacht namelijk de Rwandese Dames Selectie voor Zitvolleybal, op naar de Paralympische Spelen in Rio dit jaar!

In een van mijn eerste blog schreef ik over projectmanagers en verhalen vertellen. Ik ben blij dat Peter zijn verhaal naar me heeft gemaild. Met trots en bewondering deel ik hier zijn verhaal!

‘Resultaat vanuit een droom’

Peter vertelt: Mijn rol is hoofdcoach van de nationale Dames selectie Zitvolleybal (voor mensen met een beperking dus). We zijn in 2012 (na   het avontuur van de Paralympische Spelen met de heren van Rwanda, waar we de 9e plaats bereikten) gestart met het opbouwen van een team en het zitvolleybal voor dames. Tot die tijd werd deze sport door de dames nog niet beoefend.

Ik wilde nog verder omdat ik het gevoel had, dat ik nog niet klaar was met deze klus. Natuurlijk is het mijn bedoeling om hen zelf aan het roer te krijgen. Na de samenwerking met mijn assistent Jean Marie, waren hij en de heren ver genoeg om hun ontwikkeling verder zelf door te zetten. Ik ging verder met het vanaf de basis opzetten van het dames zitvolleybal.

Foto dames zitvolleybalteam Rwanda

In 2012 hebben we slechts enkele dagen kunnen trainen. In 2013 hebben we 2 x een trainingskamp van een week gehad. Daarbuiten heeft  het National Paralympisch Comite van Rwanda (het NPC Rwanda) in het land zelf de sportinfrastructuur voor de dames opgezet, zoals oprichting van clubs en de organisatie van het nationaal kampioenschap. In 2014 hebben we wederom 2 trainingsstages gehad. Een met alleen trainingen en 1 met een 5-daagse oefencampagne met Egypte (in Rwanda).

In 2015 hebben we ook 2 trainingskampen gehad en hebben we het Afrikaans Kampioenschap gespeeld. De organisatie van het kampioenschap hebben we zelf gedaan (omdat in de jaren ervoor regelmatig andere landen zich op het laatste moment terugtrokken en het kampioenschap uiteindelijk niet doorging). Nu hadden we het zelf in de hand. Er deden 6 mannenteams en 6 vrouwenteams mee. De damesfinale tegen Egypte was zinderend en spannend, de uitslag was 3-2 in ons voordeel en de  wedstrijd duurde maar liefst 2,5 uur. Resultaat: kampioen en plaatsing voor RIO 2016.

Nu zijn we in serieuze voorbereiding voor RIO 2016, met simpele doelen. Niet laatste worden (dus minimaal 1 wedstrijd winnen op de spelen). Daarnaast laten zien dat we kunnen volleyballen (minimaal een goed spel laten zien) en een positief image naar de wereld brengen over een land in opbouw. We zijn niet opgewassen tegen de top en jarenlange ervaring van andere landen.

De voorbereiding bestaat uit

  • Weekendtrainingen (1 x in de 2 weken, lokaal met mijn assistent als trainer)
  • Om de 6 weken een trainingskamp van 8-10 dagen (Slovenie, Rwanda, in maart 2016 in China de Intercontinental Cup, training in Rwanda in mei en in juni/juli naar Nederland/Duitsland)
  • En dan in september 2016: de Paralympische Spelen in Rio

Waarom doe ik dit?

Het geeft mij veel positieve energie. Ik ben natuurlijk al helemaal gek van volleybal en het zitvolleybal op zich. Ik vind het geweldig dat ik deze mensen kan helpen met deze stap voorwaarts.Foto dames zitvolleybalteam Rwanda Peter coacht

Ik doe niet alleen in Rwanda aan ontwikkeling. Ik ben samen met de Egyptische coach ook instructeur voor Afrika en vanuit de wereldbond zijn we medeverantwoordelijk voor de ontwikkeling van deze sport op dit continent.

Trots

Ik ben trots dat we dit als team (en als NPC Rwanda) hebben weten te bereiken vanuit een droom. Het aantal trainingsuren wat Egypte bijvoorbeeld heeft kunnen besteden is vele malen hoger.

De heren van Egypte behoren al jaren tot de top-5 van de wereld. Vandaaruit hebben zij  veel meer kennis en ervaring. En omdat Egypte een rijker land is, zie je dat zij ook een  veel betere infrastructuur hebben.e Er zijn in Egypte veel lokale trainers en coaches beschikbaar. In Rwanda hebben ze naast mij slechts enkele trainers, die verstand hebben van zitvolleybal

Nu zijn de Egyptische vrouwen vrijwel gelijkwaardig, maar als de Rwandese dames meer kunnen gaan trainen, kunnen ze zomaar langszij komen. Ze hebben daarvoor betere mogelijkheden. Een droom najagen en bereiken is een geweldige prestatie.

Meer weten en de droom van de Rwandese dames meebeleven?

Dat kan! Hier vind je 2 links waar je het hele verhaal kan vinden.”

 

 

Uit de verf komen

Na mijn vorige twee posts (verhalen vertellen als competentie voor projectmanagers en spannende ingrediënten) is het even stil gebleven. Tenminste, op het ‘zakelijke’ stuk van mijn site.

Waarom? Ik heb feedback gevraagd aan mijn omgeving. En op die feedback heb ik nogal zitten kauwen. Niet op de positieve, die ontvang ik graag en makkelijk. Juist de opbouwende kritiek zorgde voor een rem op mijn blog-drang. Een van de belangrijkste adviseurs in mijn leven, mijn stiefvader, maakte wel wat los bij mij namelijk. Hij liet mij weten dat “Feedback with Colourful Comments Symbolmijn calvinistische inslag weer eens herkenbaar was in mijn mail waarin ik feedback vroeg”. Ook zei hij dat “het narratieve nog wat beter uit de verf moest komen, met name om te zorgen dat het (verhaal) de aandacht vasthoudt en zal beklijven”.

Bedankt! Deze opmerkingen zijn rond blijven spoken in mijn hoofd en zorgden niet dat ik echt verder ging met schrijven. Het experimenteren was er niet meer bij. Ik ging direct op zoek naar Calvijn en het Calvinisme. Wat betekent ‘een calvinistische inslag’? Sloeg het op het feit dat ik zei dat ik aan het experimenteren was, dat ik graag leer en dat het beter kan? Op doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg? Ik vond definities, duiding en lezingen, vooral uit 2009 – het Calvijnjaar.  Mijn zoektocht naar informatie over Calvijn leverde helaas geen nieuwe, spannende ingrediënten of inspiratie op voor een volgende blog. Stoppen met onderzoeken dus!

Uit de verf komenDe tweede opmerking, dat het narratieve beter uit de verf moest komen, bezorgde mij wel nieuwe aanknopingspunten om verder te schrijven en delen. Hoe mooi is het als iets uit de verf komt? Dan is het duidelijk, dan valt het kwartje of raakt het een ander.

In Haarlem fiets ik regelmatig langs een gebouw, waarop staat Uit de Verf komen. Het blijkt een atelier te zijn, waar creatieve lessen en workshops voor kinderen en volwassenen worden gegeven door Miranda. Ik ken haar niet, maar op haar site geeft ze een paar mooie zaken mee die mij direct raken en opnieuw inspireerden:

“Mensen zijn creatiever dan ze denken. Iedereen is creatief, als je maar durft!”

“Creativiteit kun je niet kopiëren, het is een gave die bij iedereen op een ander niveau aanwezig is.”

“Creativiteit kun je trainen, bijvoorbeeld door het kijken naar kunst, maar je moet het vooral zelf doen.”

uit-de-verf-toeterDit zegt het eigenlijk allemaal. Dus, voor mij geen excuses meer. Ik ga door met experimenteren en delen van verhalen, ook al zijn ze nog niet spannend of blijven ze nog niet hangen. Eens kijken of de verhalen uit de verf gaan komen!

P.S. Welk verhaal vond jij sterk uit de verf komen? Ik lees ze graag!

Spannende ingrediënten!

Verhalen vertellen… Voor Project Managers dus een duidelijk onderdeel van je vak en in mijn optiek een echte competentie. En nu switch ik ineens naar koken? Nee, wees gerust! Alhoewel dit wel een onderwerp is dat me makkelijk enthousiast maakt en er wordt veel over geblogd en verteld.Vuur (blog 2)

Koken inspireert kennelijk en wakkert regelmatig vuurtjes aan. Projectmanagers kunnen dat ook! Het vak inspireert en heeft meer dan genoeg ingrediënten heeft voor goede, rake verhalen!

Een echt verhaal

Sinds mijn vorige post ben ik verder gaan zoeken naar verhalen. Mijn gedachten dwaalden af naar sprookjes, bijbelverhalen, De Alchemist van Paulo Coelho tot een van mijn eerste boeken: Harm-Jan en Ti-ne-ke in de win-ter (compleet met lettergreep weergave). December met zijn feesten, tradities en terugblikken is daar een heerlijke tijd voor.

Ook probeerde ik houvast te vinden bij de flarden en ideeën die ik al eerder ergens had opgepikt. Ik herinner mij nog levendig een meeting met collega’s, waar Annet Scheringa ons kwam inspireren over Storytelling. Zij heeft haar werk gemaakt van verhalen vertellen en er zelfs een compleet handboek over geschreven.

Zij vertelde ons, kort samengevat, dat een verhaal ‘content is met een bepaalde vorm’. Content in een bepaalde vorm… De link met koken is snel gemaakt: Ingrediënten is content en een manier van bereiden of presenteren van een gerecht is vorm. Iets bij elkaar gooien en er een bereidingswijze op toepassen maakt alleen nog geen gerecht, net zoals dat elk ‘vertelsel’ nog geen verhaal is.

Gelukkig geeft Annet nog meer richting (zie het Storytelling Handboek uit 2008), een verhaal heeft duidelijke kenmerken:

  • Heeft een begin en einde en is dus op zichzelf staand
  • Het bevat narratieve elementen (denk aan personages. handelingen, gebeurtenissen, dilemma’s, …)
  • Het is authentiek (betrouwbaar, geloofwaardig, echt)
  • Het is persoonlijk
  • Het is prikkelend en roept emotie op (of wordt met emotie verteld)

Voor mij een duidelijk lijstje met ingrediënten. Tegelijkertijd ook duidelijk dat ik nog flink wat kan leren op het gebied van verhalen. Zo vind ik het moeilijk om een punt te zetten achter een zin of verhaal. Ook het toepassen van die narratieve elementen en prikkelen, moeilijk zat!

Geheim recept!

Ik moet een beetje denken aan een geheim recept. Een aantal ingrediënten wordt langzaam bekend of herkend, toch is het nog niet voldoende om het net zo lekker of goed te maken. Ik ga verder zoeken naar spannende ingrediënten en dit combineren met leren. Ontdekken of ik ook in staat ben om goede verhalen te vertellen.

En net als met koken, ben ik dan een beetje eigenwijs. Ik houd niet zo van het recept op de letter volgen. Wel laat ik me graag inspireren door spannende ingrediënten, combinaties van smaken en voeg daar wat eigenaardigheden van mij zelf aan toe. Op zoek naar mijn eigen recept dus.

Experimenteer je mee? Oefening baart kunst toch!

Geheim recept (blog 2)

 

Verhalen vertellen – de nieuwe competentie voor Project Managers?

Ken je dat? Dat je enthousiast wordt door een verhaal van een ander? Een verhaal dat met passie en vuur verteld wordt en doorspekt is van smeuïge of spannende details? Al langere tijd vangen verhalen mijn aandacht, grote en kleine verhalen. Het intrigerende vind ik dat veel verhalen me aanzetten om iets te doen. Of… Ze zetten me aan het denken.

Dat is niet alleen bij mij zo. Verhalen maken veel los en ze zorgen voor een grotere betrokkenheid. De wetenschap heeft hier een verklaring voor.

Verhalen in overvloed

Sinds begin dit jaar mag ik te midden van een hele mooie groep professionals opereren: Project Managers. Bijzondere vakmannen en vakvrouwen, stuk voor stuk. En uiteraard, allemaal met een eigen verhaal. Een verhaal over hun passie, hun eigen aanpak en werkwijze. Een verhaal over de resultaten die ze onlangs hebben behaald en over de hobbels en complexe belangen die ze tegen kwamen onderweg naar hun resultaat. Een enorme bron van inspiratie en energie.

Ik geloof dat de verhalen voor het oprapen liggen. Project Management (in zijn diverse verschijningsvormen) is namelijk een ontzettend  spannend vak.

Het kent  de nodigSpannend vake uitdagingen van (project)teamontwikkeling in al haar fasen. Tegengestelde belangen bij verschillende stakeholders,
bijzonder ambitieuze doelen en meer, het is dagelijkse kost… Voldoende ingrediënten voor verhalen die tot de verbeelding spreken en de moeite waard zijn om verteld te worden.

(On)bewust (on)bekwaam?

Met al die  mogelijke ingrediënten in mijn achterhoofd zag ik de verhalen al snel voor me. Helemaal enthousiast, ik  hoorde ze al! Toch werkt het niet zo in de praktijk. Ik moet heel erg scherp luisteren en voldoende doorvragen naar ervaringen. Er bleef dan ook een vraag knagen: Waarom worden de verhalen niet als vanzelf verteld?

Ik kan me makkelijk een aantal redenen voorstellen (van niet eerder aan gedacht  en persoonlijke communicatie voorkeur tot proces, omgeving en regelgeving), maar hét antwoord heb ik nog niet. Is het de druk waaronder veranderingen of projecten gerealiseerd moeten worden? Is het ‘het normaal vinden’ van het projectmanagement werk en geen oog hebben voor bijzondere, vermeldenswaardige gebeurtenissen?

Een verhaal is volgens wikipedia  een weergave van al dan niet fictieve gebeurtenissen. Experts in verhalen vertellen (storytelling) leren ons onder andere dat verhalen een op zichzelf staande structuur hebben (met begin, midden en eind)  en dat het narratieve elementen bevat (zoals bijvoorbeeld een hoofdpersoon).
Persoonlijk denk ik dat we (Project Managers in het algemeen) te weinig aandacht hebben besteed aan verhalen vertellen.

Verhalen vertellen is een onmisbare competentie!

Wat de reden ook is, ik blijf ervan overtuigd dat het de moeite loont om verhalen te vertellen en naar verhalen te luisteren.

Verhalen vertellen is onmiskenbaar een bewezen instrument voor het goed overbrengen van een boodschap. Voor Project Managers is dit duidelijk onderdeel van je vak, een competentie in mijn optVerhaal geslaagd.jpgiek: Verhalen vertellen zowel richting je team als richting je stakeholders.

En jij? Kies je de volgende keer voor een verhaal of voor een status rapport?