What did you do last weekend?

Wat deed jij afgelopen vrijdag en zaterdag? Genoten van een vrijmibo of een ander fijn weekend ritueel?

Werk-weekend

Ik heb iets compleet ANDERS gedaan! Met zin en spanning reed ik vrijdagmiddag naar Zeist. Op naar een heisessie, in het weekend, met ruim 50(!) collega’s. Collega’s die bij onze klanten dagelijks bezig zijn met technologie trajecten, programma’s, projecten en teams, om gewenste veranderingen te realiseren. Iedereen had zijn kostbare vrije tijd geruild voor een weekend waarvan hij/zij niet echt wist wat het ging brengen. Gaaf he?!

Ook ik wist het niet… Ja, ik wist al sinds eind juli dat we van Engagement Services dit weekend iets gingen doen. Maar wat? Daar had ik maar bijzonder weinig idee van. Zo niet bij mijn ‘normale ik’ passend. Want ik wil eigenlijk alles mee doen. Nu hadden Jack en ik de organisatie (logistiek en inhoud) compleet overgelaten aan collega’s. En dat was niet eenvoudig kan ik je vertellen.

Identiteit versterken en schapendrijven

En hoe het weekend was? Onvergetelijk!! Vanaf het moment dat het begon, versterkte onze relatie als collega’s onderling. We startten met de Sogeti Engagement Music Experience (de meest hilarische en moeilijke pubquiz die je kan bedenken) en we hebben samen onze identiteit versterkt (de wapens die we hebben gemaakt zeggen alles). Ook zijn we gaan werken aan verdieping van het Engagement met onze collega’s, de expertises van Sogeti en natuurlijk de mensen en organisaties waar we het voor doen, onze klanten. En… We hebben een sterk staaltje laten zien tijdens de workshop Schapen Drijven, wat werkelijk topsport is.

Die workshop leerde ons dat ‘passie voor het vak’ en ‘de wil om samen te werken’ essentieel is om de schapen op een goede ‘pace’ zo efficient mogelijk naar het doel te bewegen. En dat ook nog op zo’n manier dat de schapen relaxed zijn. Een prachtige metafoor met ons vak.

Wij hebben als collega’s ervaren hoe sterk we samen zijn. Wat een Engagement, een echte verloving is er niks bij. Het enige wat Jack en ik hoefden te doen is loslaten, collega’s de ruimte te geven en te ‘empoweren’.

Super team

Ik ben enorm trots op het compliment wat onze groep kreeg! De begeleiders (zeer ervaren en bedreven) vertelden ons dat ze maar weinig groepen zagen die het zo goed deden. “Er komt zo veel energie uit de groep en het is verbazingwekkend hoe rustig de schapen zijn. De groep heeft iets relaxtst en krachtig in zich.”

En dat is waar wij voor staan. Sogeti Engagement Services, een club die krachtig en relaxed is. Respectvol, doelgericht, bijzonder sterk in samenwerking.

Dit weekend heeft gezorgd voor een bijzondere ervaring. Sterkere verbinding met elkaar en enorm veel energie voor nieuwe initiatieven. En ik leer loslaten! Meer dan trots op ons team!

Advertisements

Ken je jouw persoonlijke stretch?

Dit artikel schreef ik voor Insights on Topic, de originele variant vind je hier: http://www.insightsontopic.com/persoonlijke-stretch/ 

Agility of wendbaarheid is de nieuwe norm. Als je niet snel op veranderingen kunt inspelen, dan val je zomaar buiten de boot. Door je bewust te worden van je ‘persoonlijke stretch’, kun je (organisatie)veranderingen in je eigen voordeel gebruiken en toch bij jezelf blijven. Dat klinkt ingewikkeld, maar is eenvoudiger dan je denkt.

 

Psycho-logisch
De mens is buitengewoon responsief. We reageren snel op alles wat om ons heen gebeurt. Remco Claassen (schrijver van onder andere ‘Ik’, ‘Wij: de psychologie van het gunnen’ en ‘Verbaal meesterschap’) durft te stellen dat de mens “dusdanig responsief is, dat de kans groot is dat het meeste wat we doen en voelen niet veel meer is dan een lineair gevolg van wat de omgeving ons aandoet.”

Vaak ervaren we een verandering niet als prettig. Als we de ideaal passende verandering even buiten beschouwing laten, kunnen we wat we doen en voelen bij een verandering samenvatten in een drietal psycho-logische reacties: vechten, vluchten en verstarren.

In de dagelijkse praktijk worden reacties gemakkelijk als weerstand gelabeld, maar dit is wat kort door de bocht. Een reactie als vechten of vluchten is namelijk heel natuurlijk; het is hoe ons instinct werkt. Bijvoorbeeld als je strak vasthoudt aan je oude rol terwijl de inhoud van je werk is veranderd. Of als je bij een verandering juist overhaast een andere baan aanneemt. Het veranderen van zo’n instinctieve reactie vraagt tijd en bewuste aandacht.
Stel je voor: je ontvangt het bericht dat er een verandering in je organisatie gaat plaatsvinden. Wat is dan jouw eerste, psycho-logische reactie? Misschien niet eenvoudig om dat zo spontaan te benoemen, maar het is zeker dat je een voorkeur hebt voor een bepaalde manier van reageren.
Het lijkt bij organisatieveranderingen vaak zo te zijn dat je het als individu niet voor het kiezen hebt. Sterker nog, je krijgt het vaak voor je kiezen. Echter, je hebt als individu áltijd een keuze! Natuurlijk heb je je eigen psycho-logische reactie op een verandering. Maar dat wil niet zeggen dat je het daar dan ook maar mee moet doen.

Van stress naar stretch
Je psycho-logische reactie op verandering bevindt zich in je comfortzone. Op het moment dat je door een organisatieverandering wordt gedwongen om buiten je comfortzone te gaan, kun je je gestrest voelen. Dit stressgevoel betekent eigenlijk dat je te snel of te ver buiten je comfortzone bent gegaan. Je komt in de stresszone terecht. Daar kun je maar beter niet te lang blijven!

Tussen comfort en stress, daar bevindt zich je stretch-zone. Stretch in deze context is het bewust reiken naar een nieuwe situatie. Dit is het gebied waarvan je eigenlijk niet zo goed weet hoe zaken gaan uitpakken. Deze zone is tegelijkertijd de ruimte waar je jezelf, vanuit een persoonlijke en bewuste keuze, toestaat om iets uit te proberen. De stretchzone is misschien spannend en wat onzeker, maar als je dit gebied durft te verkennen en te benutten, levert je dat meer effectiviteit en plezier op.

Persoonlijke stretch in 3 stappen

Je kunt je persoonlijke stretch ontdekken door drie vragen te beantwoorden:

  1. Wat is mijn psycho-logische reactie op een verandering?
    Deze vraag is alleen op jou gericht. De gewenste reactie van een organisatie of een andere persoon doet er hier niet toe. Onderzoek of je normaal gesproken vecht, vlucht of verstart. De kleurrijke benadering (zie afbeelding op pagina 123) kan je helpen om het concreet te omschrijven.
  2. Welke andere reacties op deze verandering zijn mogelijk?
    Besef dat het antwoord op vraag 1 zich in je comfortzone bevindt. Een andere manier van kijken vind je soms door anders naar je eigen comfortzone te kijken. Zo kun je bijvoorbeeld kijken of je je comfortzone nog wel groot genoeg vindt of dat je het tijd vindt om iets nieuws te leren (en je comfortzone bewust te vergroten). Ook voor deze vraag kun je de 4 kleuren inzetten. Stel dat jouw psycho-logische reactie Groen gekleurd is, hoe ziet de verandering eruit als je die door een Rode, Blauwe of Gele bril bekijkt? En welke reactie vertoon je dan?
  3. Wat heb je nodig om een verandering te kunnen omarmen?
    Na het onderzoeken van je eigen psycho-logische reacties en de alternatieven, is deze vraag essentieel om te ontdekken hoe je je stretchzone kunt bereiken. Misschien heb je meer informatie nodig om de verandering écht te begrijpen en wil je weten ‘waar de organisatie heen gaat’. Misschien wil je meer inzicht in wat de verandering voor jou betekent op korte en/of langere termijn. Of misschien heb jij de steun van een collega nodig, zodat je makkelijker een stap kunt zetten buiten je comfortzone.

Het antwoord op vraag 1 geeft zicht op je comfortzone. Vraag 2 laat je eenvoudig zien waar je stresszone is en opent de deur naar je stretchzone. Vraag 3 helpt je om daadwerkelijk over de drempel te stappen. JIJ bent degene die kiest in welke zone je wilt zijn.

“ER LIGT EEN WERELD AAN KANSEN TUSSEN COMFORT EN STRESS”


De praktijk

André, Insightstype Coördinator (eerste kleur Groen, tweede kleur Blauw, laagste kleur Geel), werd tijdens een massale bijeenkomst geïnformeerd over een organisatieverandering.

Comfort: André begint bij veranderingen altijd met nadenken.
“Ik wil weten waarom! Ik wil de waarden snappen die achter deze verandering zitten. Dit nadenken uit zich in niet direct reageren. Dat kan op anderen overkomen als een matte of lauwe reactie. Als ik het snap, dan ga ik een plan maken en acties verzinnen. Als ik het absoluut niet begrijp of ik kan me er niet in vinden, dan wil ik weg.”

Stress: Hoe zou je anders kunnen reageren? André: “Ik zou ook wél direct kunnen reageren. Dat voelt voor mij tegennatuurlijk. Ik zou dingen kunnen zeggen waar ik achteraf niet meer achtersta. Dat vind ik vervelend, ik ben graag consequent. Voor mij zijn er niet veel opties tussen wel en niet direct reageren.”

Stretch: Wat heb je nodig?
André: “Als ik vanuit mijn psycho-logische reactie aan het denken ben geslagen, heb ik vooral bevestiging van mensen om mij heen nodig. Het gevoel of het past of niet heb ik al snel, ook al uit ik dat niet. Ik heb letterlijk nog een praatfase/denkfase nodig.”
Dit inzicht vormt de basis voor een reactie die voor André buiten zijn comfort- en in zijn stretchzone ligt. Bij een volgende verandering zou hij kunnen reageren met de woorden: “Ik heb in dit soort situaties altijd even tijd nodig om erover na te denken en te praten met anderen. Hoeveel ruimte hebben we daarvoor?” Op deze manier zet hij een stap op nieuw terrein en blijft hij tegelijkertijd bij zichzelf. Dit levert ruimte en nieuwe mogelijkheden


 

Doen!

  • Bekijk het per situatie. De ene verandering is de andere niet!
  • Besteed aandacht aan je primaire reactie. Wat is deze nou echt?
  • Wees je bewust van de impact van je psycho-logische reactie, bereik je daarmee wat je wilt? Wat zou het je opleveren als je anders zou reageren?
  • Kijk verder dan je comfort- en stresszone! De verrassingen en de leuke mogelijkheden vind je in je stretchzone.
  • Als je moet veranderen, zet dan bewuste stappen. Liever kleine stapjes naar stretch dan grote stappen naar stress.

Patroon doorbreken in een maand?

Afgelopen maand was DE maand. Een maand waarin ik (gelukkig samen met mijn beste perseverance-quotemaatje, vriend en partner) eens radicaal wat anders ging doen. Van tevoren dacht ik ‘kijken of ik het kan’ en ‘oh, dit zal wel pittig worden’. Als gewoontedier (die uit de reclame van een bank) hecht ik best waarde aan wat patronen en gewoonten in mijn leventje. Ook al kom ik daar niet altijd makkelijk voor uit.

Wat ik dan radicaal anders ging doen? Eten en drinken kortgezegd! Als levensgenieter, liefhebber van Italiaans eten (pastamonster) en drinken (van espresso tot wijn) heb ik 28 dagen lang veel van mijn geliefde voedsel laten staan. En daarmee ook de nodige gewoonten en dagelijkse patronen, van het rondje naar de bakker, slager en delicatesse zaak tot het flesje wijn openen in het weekend. Een maand lang alleen groenten, fruit, zuivel van geit of schaap, peulen/zaden/ongebrande noten en vis. Geen toevoegingen en geen bewerkte producten. Een echte challenge voor mij.

Tja, en waarom al die moeite? Ik wilde kijken of ik het kon. Ben ik sterk genoeg? Daarnaast was ik enorm nieuwsgierig. Hoe ga ik me voelen? Wat zou het doen met mijn geest en mijn lijf? Hoe zou ik fysiek reageren?

Vragen zat en de antwoorden zou ik alleen maar vinden als ik het ging uitproberen. De eerste week en vooral het weekend was lastig. Er ontstonden wel wat innerlijke conflicten, ik had moeite met de planning en moest het echt inpassen. Ook merkte ik al het eerste effect, ik voelde me fysiek ‘opgeruimd’. De weken daarna werden makkelijker en makkelijker. Ik had er steeds meer plezier in, kon makkelijker mijn draai vinden en verleidingen weerstaan. Mijn creativiteit, onder andere met gerechten, hielp me daarbij erg goed.

Vandaag is dag 28, de laatste van de maand en van de challenge. Van tevoren had ik verwacht dat ik enorm zou uitkijken naar dat wat ik deze maand heb laten staan. En raad eens? Ik heb nu bijna moeite om ‘afscheid’ te nemen van mijn nieuwe patronen en gewoonten!

Een patroon doorbreken in een maand? Voor sommige patronen kan het dus echt, als je er zelf voor kiest. Hoe gaaf is dat?

Inspiratie van een 89-jarige

Inspirerende mensen Mida SchutteVandaag in het Haarlems Dagblad kijkt Mida Schutte me vriendelijk aan.

Haar blik laat me al niet los, laat staan de tekst onder de foto. Rake woorden van een 89-jarige bewegingstherapeute, die nog 4 dagen in de week werkt.

Ik ben zo vrij geweest om het krantenartikel met foto hier te delen. Meer woorden heeft dit niet nodig. Raakt deze dame jou ook?

“Houd je hoofd boven water”

P.S. Even zoeken op Mida Schutte leverde ook nog een leuk artikel, check hier haar praktische vinding voor een rechte houding achter een rollator. Big like!

Projectmanager als coach: Resultaat vanuit een droom

Projectmanagers die resultaten boeken vanuit een droom? Soms kom ik ze tegen en soms bijzonder dichtbij!

Collega Peter Karreman is in zijn dagelijkse werk bezig met IT projecten met een zogenoemde ‘business component’. Hij is daarnaast ook actief als coach, Foto dames zitvolleybalteam Rwanda Peter coacht 2voor wel een heel bijzonder project. Hij coacht namelijk de Rwandese Dames Selectie voor Zitvolleybal, op naar de Paralympische Spelen in Rio dit jaar!

In een van mijn eerste blog schreef ik over projectmanagers en verhalen vertellen. Ik ben blij dat Peter zijn verhaal naar me heeft gemaild. Met trots en bewondering deel ik hier zijn verhaal!

‘Resultaat vanuit een droom’

Peter vertelt: Mijn rol is hoofdcoach van de nationale Dames selectie Zitvolleybal (voor mensen met een beperking dus). We zijn in 2012 (na   het avontuur van de Paralympische Spelen met de heren van Rwanda, waar we de 9e plaats bereikten) gestart met het opbouwen van een team en het zitvolleybal voor dames. Tot die tijd werd deze sport door de dames nog niet beoefend.

Ik wilde nog verder omdat ik het gevoel had, dat ik nog niet klaar was met deze klus. Natuurlijk is het mijn bedoeling om hen zelf aan het roer te krijgen. Na de samenwerking met mijn assistent Jean Marie, waren hij en de heren ver genoeg om hun ontwikkeling verder zelf door te zetten. Ik ging verder met het vanaf de basis opzetten van het dames zitvolleybal.

Foto dames zitvolleybalteam Rwanda

In 2012 hebben we slechts enkele dagen kunnen trainen. In 2013 hebben we 2 x een trainingskamp van een week gehad. Daarbuiten heeft  het National Paralympisch Comite van Rwanda (het NPC Rwanda) in het land zelf de sportinfrastructuur voor de dames opgezet, zoals oprichting van clubs en de organisatie van het nationaal kampioenschap. In 2014 hebben we wederom 2 trainingsstages gehad. Een met alleen trainingen en 1 met een 5-daagse oefencampagne met Egypte (in Rwanda).

In 2015 hebben we ook 2 trainingskampen gehad en hebben we het Afrikaans Kampioenschap gespeeld. De organisatie van het kampioenschap hebben we zelf gedaan (omdat in de jaren ervoor regelmatig andere landen zich op het laatste moment terugtrokken en het kampioenschap uiteindelijk niet doorging). Nu hadden we het zelf in de hand. Er deden 6 mannenteams en 6 vrouwenteams mee. De damesfinale tegen Egypte was zinderend en spannend, de uitslag was 3-2 in ons voordeel en de  wedstrijd duurde maar liefst 2,5 uur. Resultaat: kampioen en plaatsing voor RIO 2016.

Nu zijn we in serieuze voorbereiding voor RIO 2016, met simpele doelen. Niet laatste worden (dus minimaal 1 wedstrijd winnen op de spelen). Daarnaast laten zien dat we kunnen volleyballen (minimaal een goed spel laten zien) en een positief image naar de wereld brengen over een land in opbouw. We zijn niet opgewassen tegen de top en jarenlange ervaring van andere landen.

De voorbereiding bestaat uit

  • Weekendtrainingen (1 x in de 2 weken, lokaal met mijn assistent als trainer)
  • Om de 6 weken een trainingskamp van 8-10 dagen (Slovenie, Rwanda, in maart 2016 in China de Intercontinental Cup, training in Rwanda in mei en in juni/juli naar Nederland/Duitsland)
  • En dan in september 2016: de Paralympische Spelen in Rio

Waarom doe ik dit?

Het geeft mij veel positieve energie. Ik ben natuurlijk al helemaal gek van volleybal en het zitvolleybal op zich. Ik vind het geweldig dat ik deze mensen kan helpen met deze stap voorwaarts.Foto dames zitvolleybalteam Rwanda Peter coacht

Ik doe niet alleen in Rwanda aan ontwikkeling. Ik ben samen met de Egyptische coach ook instructeur voor Afrika en vanuit de wereldbond zijn we medeverantwoordelijk voor de ontwikkeling van deze sport op dit continent.

Trots

Ik ben trots dat we dit als team (en als NPC Rwanda) hebben weten te bereiken vanuit een droom. Het aantal trainingsuren wat Egypte bijvoorbeeld heeft kunnen besteden is vele malen hoger.

De heren van Egypte behoren al jaren tot de top-5 van de wereld. Vandaaruit hebben zij  veel meer kennis en ervaring. En omdat Egypte een rijker land is, zie je dat zij ook een  veel betere infrastructuur hebben.e Er zijn in Egypte veel lokale trainers en coaches beschikbaar. In Rwanda hebben ze naast mij slechts enkele trainers, die verstand hebben van zitvolleybal

Nu zijn de Egyptische vrouwen vrijwel gelijkwaardig, maar als de Rwandese dames meer kunnen gaan trainen, kunnen ze zomaar langszij komen. Ze hebben daarvoor betere mogelijkheden. Een droom najagen en bereiken is een geweldige prestatie.

Meer weten en de droom van de Rwandese dames meebeleven?

Dat kan! Hier vind je 2 links waar je het hele verhaal kan vinden.”

 

 

Dankbaar afscheid

Ga nooit heen zonder te groeten,

Ga nooit heen zonder een zoen…

Pake is weg

 

Van verhalen over de oorlog, de onderduikers, de bezetter en de (over)buurman

Van spelen op de hooizolder, kijken bij de pinken en melk drinken met vellen

Van gras voeren in de stal, Danish Cookies uit een ronde trommel

Van verjaardagen met de hele familie op de boerderij, altijd bijzonder in april

 

Van een veilige plek om te zijn en te schuilen, als we zelf weg moeten van thuis

Van aardappelen in een groen bord en daarna yoghurt of vla in hetzelfde bord

Van een boterham met roomboter en bruine suiker uit de groene bus

Tuinieren, zwemmen tot oktober in het Iselmar, genieten van gezelschap en lekker eten

 

Tot ineens een raar gevoel, als pake in de kou een hartinfarct krijgt ver achter in het land

Zelf op de fiets naar huis, beppe die de huisarts belt

En dan weten, dat het een andere kant op gaat

 

Een bijzonder ondernemende, saxofoonspelende, slimme, scherpe en standvastige pake

Een pake die een bijna een eeuw heeft geleefd, vooruitlopend en onderzoekend

Van de eerste tv, naar pionieren met melkrobot, mobiel, laptop en facebook

Een voorbeeld, waar ik maar al te graag over vertel en aan denk

 

Een bijzonder mens, die ik niet altijd hoefde te spreken om bijzonder verbonden te zijn

Een open hart, voor groot en klein, aandacht, interesse en genieten

Een onvoorwaardelijke liefde voor beppe ook al is het moeilijk

En een bijzonder sterk vertrouwen, niet bang voor het einde, het was echt tijd.

 

Pake is wegPake laatste zoen

Ga nooit heen zonder te groeten,

Ga nooit heen zonder een zoen…

Wat ben ik ontzettend dankbaar dat ik dat nog heb kunnen doen!

 

P.s. Bovenstaande schreef ik zondagavond, de sterfdag van Pake. Ik ben een ontzettende mazzelaar, want zaterdag heb ik nog ruim een half uur met hem kunnen spreken. Over van alles en nog wat. Vandaag hebben we afscheid genomen van Pake. Een indrukwekkend afscheid, fleurig en kleurig. Ontzettend dankbaar!

Uit de verf komen

Na mijn vorige twee posts (verhalen vertellen als competentie voor projectmanagers en spannende ingrediënten) is het even stil gebleven. Tenminste, op het ‘zakelijke’ stuk van mijn site.

Waarom? Ik heb feedback gevraagd aan mijn omgeving. En op die feedback heb ik nogal zitten kauwen. Niet op de positieve, die ontvang ik graag en makkelijk. Juist de opbouwende kritiek zorgde voor een rem op mijn blog-drang. Een van de belangrijkste adviseurs in mijn leven, mijn stiefvader, maakte wel wat los bij mij namelijk. Hij liet mij weten dat “Feedback with Colourful Comments Symbolmijn calvinistische inslag weer eens herkenbaar was in mijn mail waarin ik feedback vroeg”. Ook zei hij dat “het narratieve nog wat beter uit de verf moest komen, met name om te zorgen dat het (verhaal) de aandacht vasthoudt en zal beklijven”.

Bedankt! Deze opmerkingen zijn rond blijven spoken in mijn hoofd en zorgden niet dat ik echt verder ging met schrijven. Het experimenteren was er niet meer bij. Ik ging direct op zoek naar Calvijn en het Calvinisme. Wat betekent ‘een calvinistische inslag’? Sloeg het op het feit dat ik zei dat ik aan het experimenteren was, dat ik graag leer en dat het beter kan? Op doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg? Ik vond definities, duiding en lezingen, vooral uit 2009 – het Calvijnjaar.  Mijn zoektocht naar informatie over Calvijn leverde helaas geen nieuwe, spannende ingrediënten of inspiratie op voor een volgende blog. Stoppen met onderzoeken dus!

Uit de verf komenDe tweede opmerking, dat het narratieve beter uit de verf moest komen, bezorgde mij wel nieuwe aanknopingspunten om verder te schrijven en delen. Hoe mooi is het als iets uit de verf komt? Dan is het duidelijk, dan valt het kwartje of raakt het een ander.

In Haarlem fiets ik regelmatig langs een gebouw, waarop staat Uit de Verf komen. Het blijkt een atelier te zijn, waar creatieve lessen en workshops voor kinderen en volwassenen worden gegeven door Miranda. Ik ken haar niet, maar op haar site geeft ze een paar mooie zaken mee die mij direct raken en opnieuw inspireerden:

“Mensen zijn creatiever dan ze denken. Iedereen is creatief, als je maar durft!”

“Creativiteit kun je niet kopiëren, het is een gave die bij iedereen op een ander niveau aanwezig is.”

“Creativiteit kun je trainen, bijvoorbeeld door het kijken naar kunst, maar je moet het vooral zelf doen.”

uit-de-verf-toeterDit zegt het eigenlijk allemaal. Dus, voor mij geen excuses meer. Ik ga door met experimenteren en delen van verhalen, ook al zijn ze nog niet spannend of blijven ze nog niet hangen. Eens kijken of de verhalen uit de verf gaan komen!

P.S. Welk verhaal vond jij sterk uit de verf komen? Ik lees ze graag!

Mijn 1e nieuwjaars dilemma: Handen schudden?

De meeste nieuwjaarsspeeches en bijeenkomsten heb ik gelukkig weer gehad. Als ik afga op de berichten op Twitter en het item over do’s and dont’s op NPO Radio 1, houden die nieuwjaarsbijeenkomsten ons meer bezig dan ons lief is.

Nou, mij heeft het in ieder geval meer bezig gehouden dan ooit! Wat een dilemma’s komen er voorafgaand aan zo’n bijeenkomst naar boven. Heb ik überhaupt zin om te gaan? Hoe snel kan ik weer weg? Of is het beter om tot het einde te blijven? Zoen ik die collega wel of niet? En als ik hem zoen, kan ik het dan maken om die ander niet te zoenen? Pffff.

Toch waren dat niet mijn grootste vragen deze keer. Nee, mijn dilemma gaat over handen schudden. Inderdaad, gaat… Want ik ben er nog steeds niet uit wat ik daarmee moet. Niet zozeer wat de gewenste of juiste duur, sterkte of houding is. De etiquette van het handen schudden snap ik redelijk goed. Ik vind het niet zo lastig om me aan te passen aan wat in andere groepen of samenlevingen belangrijk is.

Mijn 1e nieuwjaarsdilemma is eerlijk gezegd: Hoe ga ikzelf mijn hand ‘aanbieden’ in een situatie waar handen schudden normaal is of verwacht wordt. Waarom dit nou zo ingewikkeld is voor mij?

Bone crusher handshake

1 of the 9 Crappy Handshakes

Dat zit in het feit dat ik al mijn hele leven graag een stevige hand geef. En dat ik stevige handen waardeer, dat staat stevig en geeft mij een gevoel van energie. Er is ook een nieuw feit dat meespeelt. Die stevige handen zijn soms voor mij ronduit pijnlijk, fysiek en mentaal. Ik heb namelijk regelmatig last van de kleine gewrichten in mijn hand. Een minder stevige hand geven is dan zowel prettiger (fysiek) als beter (rationeel gedacht dan). Mijn gevoel zegt echter nog veel andere dingen over een minder stevige hand. Oordelen schieten makkelijk door mijn hoofd. Minder krachtig, minder sterk, minder indruk, minder warm…

2016-01-06 20.56.26Zie hier mijn dilemma.

Handen schudden? Het lijkt wel worstelen voor mij! Moet ik maar over gaan op het zoenen? Er moeten toch nog andere, minder ongemakkelijke maar toch hartelijke manieren zijn. Misschien de tussenvorm die ik dit weekend in het NRC ontdekte: Knusselen?

Heb jij ideeën voor me? Kom maar op!

P.S. ‘The 9 crappy handshakes’ van The Oatmeal zijn je klik waard

 

Spannende ingrediënten!

Verhalen vertellen… Voor Project Managers dus een duidelijk onderdeel van je vak en in mijn optiek een echte competentie. En nu switch ik ineens naar koken? Nee, wees gerust! Alhoewel dit wel een onderwerp is dat me makkelijk enthousiast maakt en er wordt veel over geblogd en verteld.Vuur (blog 2)

Koken inspireert kennelijk en wakkert regelmatig vuurtjes aan. Projectmanagers kunnen dat ook! Het vak inspireert en heeft meer dan genoeg ingrediënten heeft voor goede, rake verhalen!

Een echt verhaal

Sinds mijn vorige post ben ik verder gaan zoeken naar verhalen. Mijn gedachten dwaalden af naar sprookjes, bijbelverhalen, De Alchemist van Paulo Coelho tot een van mijn eerste boeken: Harm-Jan en Ti-ne-ke in de win-ter (compleet met lettergreep weergave). December met zijn feesten, tradities en terugblikken is daar een heerlijke tijd voor.

Ook probeerde ik houvast te vinden bij de flarden en ideeën die ik al eerder ergens had opgepikt. Ik herinner mij nog levendig een meeting met collega’s, waar Annet Scheringa ons kwam inspireren over Storytelling. Zij heeft haar werk gemaakt van verhalen vertellen en er zelfs een compleet handboek over geschreven.

Zij vertelde ons, kort samengevat, dat een verhaal ‘content is met een bepaalde vorm’. Content in een bepaalde vorm… De link met koken is snel gemaakt: Ingrediënten is content en een manier van bereiden of presenteren van een gerecht is vorm. Iets bij elkaar gooien en er een bereidingswijze op toepassen maakt alleen nog geen gerecht, net zoals dat elk ‘vertelsel’ nog geen verhaal is.

Gelukkig geeft Annet nog meer richting (zie het Storytelling Handboek uit 2008), een verhaal heeft duidelijke kenmerken:

  • Heeft een begin en einde en is dus op zichzelf staand
  • Het bevat narratieve elementen (denk aan personages. handelingen, gebeurtenissen, dilemma’s, …)
  • Het is authentiek (betrouwbaar, geloofwaardig, echt)
  • Het is persoonlijk
  • Het is prikkelend en roept emotie op (of wordt met emotie verteld)

Voor mij een duidelijk lijstje met ingrediënten. Tegelijkertijd ook duidelijk dat ik nog flink wat kan leren op het gebied van verhalen. Zo vind ik het moeilijk om een punt te zetten achter een zin of verhaal. Ook het toepassen van die narratieve elementen en prikkelen, moeilijk zat!

Geheim recept!

Ik moet een beetje denken aan een geheim recept. Een aantal ingrediënten wordt langzaam bekend of herkend, toch is het nog niet voldoende om het net zo lekker of goed te maken. Ik ga verder zoeken naar spannende ingrediënten en dit combineren met leren. Ontdekken of ik ook in staat ben om goede verhalen te vertellen.

En net als met koken, ben ik dan een beetje eigenwijs. Ik houd niet zo van het recept op de letter volgen. Wel laat ik me graag inspireren door spannende ingrediënten, combinaties van smaken en voeg daar wat eigenaardigheden van mij zelf aan toe. Op zoek naar mijn eigen recept dus.

Experimenteer je mee? Oefening baart kunst toch!

Geheim recept (blog 2)