Bonte verzameling blije gezichten

Vrijdagavond 27 mei, vroeg naar bed want morgen gaat de wekker om iets over 6. Op zaterdag! De hele avond ben ik al onrustig, een rare mix van spanning, nervositeit en enorm veel zin in DE dag morgen.

DE dag? Ja, sinds een aantal jaar (in ieder geval 2012) DE dag van het jaar. De dag dat ik Opkikker Ontvangstalles om me heen vergeet en alleen maar oog heb voor alle gezinnen die even een dagje de sores mogen vergeten. Zieke kinderen en hun familie, ouders, broertjes en zusjes, oma’s en opa’s die wel een Opkikker kunnen gebruiken mogen wij een dag onvervalst in de watten leggen. En hoe!

Kan je het je voorstellen? Zo’n dag? Ik kon het in ieder geval niet van tevoren! En elk jaar weer ben ik weer diep onder de indruk, verbaasd en dankbaar tegelijk.

Onder de indruk van de veerkracht van de kids, die soms de meest vreselijke behandelingen moeten ondergaan. Kids die soms zoveel weten van hun lichaam en ziekte dat ze hun ouders perfect kunnen uitleggen wat er moet gebeuren, ook al zijn ze pas 4 jaar oud. Onder de indruk van de liefde en de moed van de ouders. Die veel moeilijke momenten meemaken, die soms nooit een moment voor zichzelf (of hun partner) hebben en vaak meer verdriet dan geniet momenten hebben. Onder de indruk van de sterke en lieve broertjes, zusjes, oma’s en opa’s en de eigen manier waarop zij helpen.

Verbaasd ben ik over de bijzondere blije gezichten die ik zie! Elke keer weer, een bonte verzameling schitterende ogen, stralende koppies, glimlachen van oor tot oor.  Van de kids, ouders en de vrijwilligers. Van politie agent tot sneeuwwitje en stoere motormuis tot grijze kantoormeneer: Grotere grijnzen kom je nergens tegen.

De Day After is de adrenaline van de dag verdwenen. Het grote terugkijken is inmiddels een jaarlijks ritueel, compleet met een wiebelig gevoel en regelmatig vochtige ogen. Dit blijft vaak even hangen, net als een enorm fijne herinnering en gevoel van dankbaarheid.

Dankbaar ben ik dat ik er weer bij mocht zijn. Dankbaar voor Stichting De Opkikker die dit fantastisch organiseert. Dankbaar voor zoveel fijne collega’s die er weer bij waren en me enorm trots maken. Dankbaar dat ik 35 jaar zonder enig ziekte gedoe heb geleefd en op mijn 36e er met mijn gewrichtsgedoe aan bij heb kunnen dragen. Dankbaar voor zo’n bonte verzameling blije gezichten.

Te gek samengevat in de lasershow overigens: Check dit Happy filmpje 🙂

 

 

 

 

Advertisements