Uit de verf komen

Na mijn vorige twee posts (verhalen vertellen als competentie voor projectmanagers en spannende ingrediënten) is het even stil gebleven. Tenminste, op het ‘zakelijke’ stuk van mijn site.

Waarom? Ik heb feedback gevraagd aan mijn omgeving. En op die feedback heb ik nogal zitten kauwen. Niet op de positieve, die ontvang ik graag en makkelijk. Juist de opbouwende kritiek zorgde voor een rem op mijn blog-drang. Een van de belangrijkste adviseurs in mijn leven, mijn stiefvader, maakte wel wat los bij mij namelijk. Hij liet mij weten dat “Feedback with Colourful Comments Symbolmijn calvinistische inslag weer eens herkenbaar was in mijn mail waarin ik feedback vroeg”. Ook zei hij dat “het narratieve nog wat beter uit de verf moest komen, met name om te zorgen dat het (verhaal) de aandacht vasthoudt en zal beklijven”.

Bedankt! Deze opmerkingen zijn rond blijven spoken in mijn hoofd en zorgden niet dat ik echt verder ging met schrijven. Het experimenteren was er niet meer bij. Ik ging direct op zoek naar Calvijn en het Calvinisme. Wat betekent ‘een calvinistische inslag’? Sloeg het op het feit dat ik zei dat ik aan het experimenteren was, dat ik graag leer en dat het beter kan? Op doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg? Ik vond definities, duiding en lezingen, vooral uit 2009 – het Calvijnjaar.  Mijn zoektocht naar informatie over Calvijn leverde helaas geen nieuwe, spannende ingrediënten of inspiratie op voor een volgende blog. Stoppen met onderzoeken dus!

Uit de verf komenDe tweede opmerking, dat het narratieve beter uit de verf moest komen, bezorgde mij wel nieuwe aanknopingspunten om verder te schrijven en delen. Hoe mooi is het als iets uit de verf komt? Dan is het duidelijk, dan valt het kwartje of raakt het een ander.

In Haarlem fiets ik regelmatig langs een gebouw, waarop staat Uit de Verf komen. Het blijkt een atelier te zijn, waar creatieve lessen en workshops voor kinderen en volwassenen worden gegeven door Miranda. Ik ken haar niet, maar op haar site geeft ze een paar mooie zaken mee die mij direct raken en opnieuw inspireerden:

“Mensen zijn creatiever dan ze denken. Iedereen is creatief, als je maar durft!”

“Creativiteit kun je niet kopiëren, het is een gave die bij iedereen op een ander niveau aanwezig is.”

“Creativiteit kun je trainen, bijvoorbeeld door het kijken naar kunst, maar je moet het vooral zelf doen.”

uit-de-verf-toeterDit zegt het eigenlijk allemaal. Dus, voor mij geen excuses meer. Ik ga door met experimenteren en delen van verhalen, ook al zijn ze nog niet spannend of blijven ze nog niet hangen. Eens kijken of de verhalen uit de verf gaan komen!

P.S. Welk verhaal vond jij sterk uit de verf komen? Ik lees ze graag!

Advertisements

Mijn 1e nieuwjaars dilemma: Handen schudden?

De meeste nieuwjaarsspeeches en bijeenkomsten heb ik gelukkig weer gehad. Als ik afga op de berichten op Twitter en het item over do’s and dont’s op NPO Radio 1, houden die nieuwjaarsbijeenkomsten ons meer bezig dan ons lief is.

Nou, mij heeft het in ieder geval meer bezig gehouden dan ooit! Wat een dilemma’s komen er voorafgaand aan zo’n bijeenkomst naar boven. Heb ik überhaupt zin om te gaan? Hoe snel kan ik weer weg? Of is het beter om tot het einde te blijven? Zoen ik die collega wel of niet? En als ik hem zoen, kan ik het dan maken om die ander niet te zoenen? Pffff.

Toch waren dat niet mijn grootste vragen deze keer. Nee, mijn dilemma gaat over handen schudden. Inderdaad, gaat… Want ik ben er nog steeds niet uit wat ik daarmee moet. Niet zozeer wat de gewenste of juiste duur, sterkte of houding is. De etiquette van het handen schudden snap ik redelijk goed. Ik vind het niet zo lastig om me aan te passen aan wat in andere groepen of samenlevingen belangrijk is.

Mijn 1e nieuwjaarsdilemma is eerlijk gezegd: Hoe ga ikzelf mijn hand ‘aanbieden’ in een situatie waar handen schudden normaal is of verwacht wordt. Waarom dit nou zo ingewikkeld is voor mij?

Bone crusher handshake

1 of the 9 Crappy Handshakes

Dat zit in het feit dat ik al mijn hele leven graag een stevige hand geef. En dat ik stevige handen waardeer, dat staat stevig en geeft mij een gevoel van energie. Er is ook een nieuw feit dat meespeelt. Die stevige handen zijn soms voor mij ronduit pijnlijk, fysiek en mentaal. Ik heb namelijk regelmatig last van de kleine gewrichten in mijn hand. Een minder stevige hand geven is dan zowel prettiger (fysiek) als beter (rationeel gedacht dan). Mijn gevoel zegt echter nog veel andere dingen over een minder stevige hand. Oordelen schieten makkelijk door mijn hoofd. Minder krachtig, minder sterk, minder indruk, minder warm…

2016-01-06 20.56.26Zie hier mijn dilemma.

Handen schudden? Het lijkt wel worstelen voor mij! Moet ik maar over gaan op het zoenen? Er moeten toch nog andere, minder ongemakkelijke maar toch hartelijke manieren zijn. Misschien de tussenvorm die ik dit weekend in het NRC ontdekte: Knusselen?

Heb jij ideeën voor me? Kom maar op!

P.S. ‘The 9 crappy handshakes’ van The Oatmeal zijn je klik waard